Książka stanowi kompleksowe spojrzenie na cyfrową infrastrukturę literaturoznawstwa, biorące pod uwagę jej historię, przemiany, uwarunkowania i wpływ na praktyki badawcze. Infrastruktura rozumiana jest tu jako „przedmiot pograniczny”, płaszczyzna spotkań i negocjacji między różnymi aktorami. Podkreśla to też rolę wymiany, dialogu i zrozumienia między odmiennymi grupami interesariuszy w celu budowania wspólnej przestrzeni badawczej. Dziesięć przeplatających się ze sobą rozdziałów naświetla problematykę cyfrowej infrastruktury literaturoznawstwa z różnych stron. Składają się one na całościowy opis złożonego ekosystemu, jego historii, uwarunkowań instytucjonalnych i najnowszych zjawisk, które go kształtują.